MO Tybetańska sztuka wróżenia

Autor: Dziamgon Mipham

liczba stron: 110

wymiary: 105x205mm

okładka: miękka

ISBN: 83-922320-0-3

Wstęp

Rosnąca liczba publikacji, dotyczących tybetańskiej reli­gii i kultury, zmieniła i poszerzyła perspektywy zachodniego czytelnika. Niemniej bardzo niewiele z tych książek omawia nasze życie i kulturę w sposób „zrównoważony", to znaczy, we właściwym kontekście. Większość skupia się tylko na jednym aspekcie, wyrywając go z pewnej całości. Może to dać czytel­nikowi niepełny czy wręcz zniekształcony obraz Tybetu.
Książkę, którą trzymacie Państwo w rękach Mo: tybetańska sztuka wróżenia — należy traktować jako część kultury tybetańskiej. Mo nie jest fałszywą praktyką religijną oderwaną od głębokich nauk Buddy, które stały się fundamentem życia Tybetańczyków.

Nauki buddyjskie, zwłaszcza tradycji Mahajany, mówią, że najwyższym dobrem jest przynoszenie pożytku innym. Ucieleśnieniem tych nauk jest bodhisattwa, który stara się osiągnąć stan czystego, doskonałego oświecenia dla dobra wszystkich czujących istot. Liczne teksty mówią nam, że bodhisattwa powinien bez wahania korzystać ze wszelkich metod, dających innym relatywne i ostateczne szczęście. Bodhisattwie zaleca się pomaganie innym poprzez dawanie im nauk duchowych, przedmiotów materialnych, takich jak lekarstwa czy strawa, nieustraszoności, miłującej dobroci oraz rad pomagających w rozwiązywaniu problemów, jakie niesie ze sobą codzienne życie. Ponieważ Buddowie posiadają wie­dzę o przyczynie i skutku wszelkich warunków oraz wgląd w ich ostateczną naturę, korzystanie z Mo może być bardzo pożyteczne, jeśli towarzyszy mu niewzruszona wiara i dosko­nałe skupienie na Buddach. Mo jest jedną z metod, umożli­wiających nieoświeconym istotom zwrócenie się do Buddów o pomoc w przezwyciężaniu trudności codziennego życia.

Mo ma dwie zasadnicze funkcje. Po pierwsze, jest syste­mem, dzięki któremu możemy pomóc sobie zobaczyć ja­śniej, wyraźniej daną sytuację czy wydarzenie. Po drugie, jeżeli sięgamy po nie dla innych i robimy to z odpowiednią motywacją - właśnie w ten sposób używali Mo liczni wiel­cy lamowie Tybetu - staje się ono altruistycznym aktem da­wania, pogłębiającym naszą praktykę ścieżki bodhisattwy. Mo ma również inne funkcje. Główne, najgłębsze nauki Buddy to Pratitja Samutpaeła, co można przetłumaczyć jako wzajemnie zależne czy też współzależne powstawanie. Nauki te wyjaśniają esencję wzajemnego oddziaływania przyczyn i warunków na relatywnym, „światowym" poziomie oraz, jednocześnie, esencję pustości czy też „bezjaźniowości", na ostatecznym poziomie rzeczywistości. Aczkolwiek do pełnego zrozumienia współzależnego powstawania potrzeba pilności i wysiłku, koncentracji i wglądu, to system taki jak Mo odsła­nia na mgnienie oka współzależność i przyczynową grę świata, w którym żyjemy, i może zainspirować do zbadania ich na głębszym poziomie.

W Tybecie korzystano z Mo na wiele sposobów. System przedstawiony w tej książce, opracowany przez wielkiego mi­strza Dziamgona Miphama na podstawie świętych tantr, któ­rych nauczał Budda, opiera się na duchowej mocy i mądrości Mandziuśriego - bodhisattwy ucieleśniającego transcenden­talną wiedzę wszystkich Buddów. To mowa Mandziuśriego, zawarta w jego świętej mantrze Om Ah Ra Pa Tsa Na Dhi, oraz świętość jego wszechogarniającej mądrości umożliwiają
uzyskanie dokładnej odpowiedzi, odzwierciedlającej wza­jemne oddziaływanie przyczyn danej sytuacji oraz jej skutki.

W Mandziuśri Nama Samgiti (Recytacja Imion Mandziu­śriego) Budda, sławiąc wspaniałe właściwości Mandziuśriego, stwierdza, że jego mantra Om Ah Ra Pa Tsa Na Dhi jest wy­razem mądrości wszystkich oświeconych. A zatem, polegając na pełnych współczucia błogosławieństwach Mandziuśriego i mocy jego mantry, nie powinniście mieć żadnych wątpli­wości, że mądrość wszystkich oświeconych istot manifestuje się w rzucie kości.

Obaj tłumacze Mo, tybetańskiej sztuki wróżenia Lobsang Dagpa i Jay Goldberg studiowali Dharmę na wielu pozio­mach. Ta doskonała praca dowodzi zrozumienia buddyjskich tekstów. Ich tłumaczenie, opatrzone wspaniałymi ilustracja­mi, wydatnie wzbogaca zachodnią literaturę na temat naszego kraju, Tybetu.

Jego świątobliwość Sakja Tńzin